Meermaals 209

30-07-2025

Nooit meer zaterdag

Het zit er bijna weer op, mijn zomervakantie. Mijn eerste echte externe werkafspraak staat al weken in mijn agenda. Met mijn twee boys ben ik onlangs uitgevlogen. Naar Spanje. De boel de boel laten, al ben ik daar niet zo goed in. Meer de man van check, check en dubbelcheck. Daarna – en het is en blijft een jeukwoord – kon het grote genieten beginnen. En dat was het zeker, want het was namelijk de allerlaatste keer.

Want laten we wel wezen. De oudste is 18 jaar, de jongste wordt over een kleine drie weken 17 en gaat eind deze week met zijn moeder op vakantie. Over dat laatste kan ik veel zeggen en nog meer van vinden. Het beangstigt mij ook wel en dat heeft alles met het thema van deze MEERMAALS te maken. Eentje die ik ieder jaar enigszins laat terugkomen, rondom deze tijd.

Laatste keer

De laatste keer met zijn drieën op vakantie. Met je vader op vakantie, dat is stif en cheugy man (Google ff de vertaling). Alhoewel, we hebben het best vet met elkaar en zolang die ‘ouwe’ de reis en het verblijf nog betaalt, dan euh… Nee, doe maar niet. Ik heb mij allang voorbereid op de dag die komen zou. Dit was de laatste keer. Denk ik.

Al mijmerend moest ik plotsklaps ook denken aan een tragische gebeurtenis van meer dan 20 jaar geleden.  Voor alles is een laatste keer. Dat zeggen ze. Voor alles? Ook als je samen was met je kinderen en ineens zijn ze er niet meer. Had je maar een laatste keer gehad met ze. Bewust beleefd en in dit geval letterlijk geleefd.

Coma

Het was 22 juli 2003 toen Lesley (12) en Sven (9) Boerebach bij een dramatisch auto-ongeluk om het leven kwamen. Op de kruising Biddingweg en Wisentweg tussen Swifterbant en Biddinghuizen. Een roekeloze automobilist veroorzaakte het ongeval. De ex-vrouw van Michel Boerebach, Dora zat achter het stuur van één van de tegemoetkomende auto’s. Zij werd dusdanig geraakt dat ze de macht over het stuur verloor en tegen een tractor botste.

Lesley kwam meteen om. Sven overleed drie dagen later, terwijl hun moeder nog in coma lag, waaruit ze uiteindelijk ontwaakte. De veroorzaker kreeg na meerdere rechtszaken in 2007 uiteindelijk acht maanden cel.

Michel Boerebach, oud-profvoetballer, post er ieder jaar een Facebookbericht over. Zo ook dit jaar. Maar verder krijgt het ieder jaar minder aandacht. De tijd die alle wonden heelt, doet meer en meer zijn werk.

Rob Pietersen is communicatieadviseur en persvoorlichter van het Mulier Instituut. Ik ken hem als oud-journalist van Trouw en freelance tekstschrijver. “In 2006 schreef ik samen met oud-prof Michel Boerebach het boek Nooit meer Zaterdag over de ramp die hem overkwam. Drie jaar daarvoor verongelukten zijn zoontjes Lesley en Sven. Zwartere gaten worden er niet gemaakt, Michel liet zien en vertelde hoe de hel er mogelijk uitziet. Het schrijfproces was onvoorstelbaar heftig. Allereerst en bovenal voor hem natuurlijk”, aldus Rob.

De waarom vraag

Het maakte meteen weer diepe indruk op mij. Natuurlijk vanwege mijn twee zonen. En ook omdat ik er zijdelings bij betrokken was toen ik nog bij Politie Flevoland werkte op de communicatie-afdeling. Ik kwam met schrijver Rob in gesprek en hij verhaal kwam halen. Voor zijn verhaal.

Over hoe alles gegaan was, wat de politie allemaal gedaan had en wat niet en hoe Boerebach het nieuws te horen kreeg of had moeten krijgen. In alles sijpelde de waarom vraag door. Hoeveel informatie er ook verzameld werd en hoe lang er ook gepraat werd, die vraag kon simpelweg niet beantwoord worden.

De collega’s uit Lelystad, want daar stond de oud-prof ingeschreven, hadden in die tijd grote moeite om de vader van de twee jonge kinderen te traceren. Uiteindelijk bleek hij buiten de provincie te zijn en werd Boerebach op de hoogte gebracht van het vreselijke nieuws.

Voorstelling

Ik kan mij een voorstelling maken hoe dat gesprek gegaan is, maar ik merk meteen aan mezelf dat ik dat helemaal niet wil. Nu niet, nooit niet. Een voorstelling maken van dat leed? Een keer en nooit weer. De laatste keer.