Meermaals 227

03-12-2025

Hoe geef je een mediaplan voor Nathalie Thielen vorm?

‘Tel de uren tussen morgen en vandaag en kom steeds weer bedrogen uit.’ Het is een regel uit het nummer Ben ik je nu al kwijt van Marco Borsato uit 2008. Ik vond de zin wel treffend in de aanloop naar donderdag 4 december, wanneer Borsato van de rechter hoort wat al dan niet zijn straf wordt.

Ik ben niet ineens getransformeerd in een juicy-journalist, maar ik heb wel met veel belangstelling de Zaak XL podcast van AD-journalist Vincent Schildkamp gevolgd over Borsato, Nathalie Thielen en haar dochter. Ook lees, klik en kijk ik zeker niet alles wat los en vastzit over het mogelijke misbruik van de zanger, die met ‘dromen zijn bedrog’ twaalf weken op nummer één stond. Nog steeds een nationaal record.

Naakt behangen

Toch las ik recent iets heel interessants, een alinea waar ik verder nog niemand over gehoord heb. Ja, wel genoeg over dat moeder Nathalie openheid van zaken gaf en het spreekwoordelijke boekje opendeed tussen het naakt behangen en het showen van haar borsten voor het raam. Tenminste dat geluid klinkt uit het Borsato kamp.

Ik citeer uit het interview. ‘Oké, maar wat zeker niet in je voordeel lijkt te spreken is dat je voor de aangifte al contact zocht met de pers. Het ‘mediaplan’ dat je zou hebben.’
“Ik heb het woord mediaplan inderdaad genoemd bij mijn voormalige vriendinnen, maar dat had alles te maken met dat ik gewoon niet wist wat ik moest doen als het misbruik wat ik had ontdekt, zou uitlekken. Ik moest dan een plan hebben. Mijn dochter wilde aanvankelijk geen aangifte doen.”
“Een vriend van me zei toen: ‘Als er ooit een journalist belt, zeg je ‘geen commentaar. Want dan geef je niks toe, maar als je dochter alsnog aangifte wil doen, heb je tenminste niet gelogen.”

Altijd goed

Mediaplan? Geen commentaar? Liegen? Interessant. Laat ik het vanuit mijn perspectief even duiden. Een mediaplan is altijd goed, tenminste als je het zo opstelt dat je erop terug kan vallen en jou het een soort houvast geeft. Maar wat zet je erin?

Eigenlijk wat je gaat doen als de pers je belt. Wat ga je zeggen? Wat nadrukkelijk niet? Welke vragen kun je bedenken en nog beter, heb je de juiste antwoorden? Sta je iedereen te woord, hoelang houd je dat vol en blijf je er mee doorgaan? Maar ook, ben je zelf de spreekbuis of laat je het een woordvoerder doen? Hoe richt je je social mediakanalen in? En stuur je het gesprek door zelf iets in te brengen? Neem je bepaalde media in vertrouwen en houd je overal en altijd de regie?

Zoek- en spitwerk

Dat is dus heel wat anders dan ‘geen commentaar.’ Als ik dat zo lees, denk ik van ‘het zal je vriend maar zijn.’ Daar heb je niks aan. Geen commentaar is in alles zo fout. Het straalt onkunde uit, het ligt er dik bovenop dat je wat te verbergen hebt en het werkt al dan niet ondoordacht zoek- en spitwerk van journalisten in de hand. En dat het geen liegen is, klopt inderdaad. Maar als je op dat moment jouw inzending voor de Top 2000 oplepelt, is dat ook geen leugen, maar net zo goed geen antwoord als je volstaat met de dooddoener ‘geen commentaar.’

Kortom, dat moet je nooit doen. Wat wel?

Regie houden dus. Je Q en A’s paraat hebben en je niet overvallen voelen door de media. Je kop circuleert boven het maisveld, dan kan die er dus ook af. Als ik Nathalies media-adviseur was, bepaalde ik dat ik met één medium in zee ging, daar wilde vertellen wat ik wilde en kon. Op die manier geef je openheid van zaken – niemand kan je dan verwijten dat je geen commentaar geeft – en houd je het bij jezelf.

En verbind je er voorwaarden aan, bijvoorbeeld dat je hun een primeur gunt, maar dat je het wel wilt nalezen, dat je iemand naast je hebt tijdens het vraaggesprek en vooral dat je stuurt op wanneer jouw alles onthullende uiteenzetting gepubliceerd wordt. En oh ja, denk mee met de media, geef ze ook wat en…houd het zoveel mogelijk bij jezelf.

Top 2000

Dat laatste zou zo maar de titel van een nieuw nummer van Marco Borsato kunnen zijn. Wist je trouwens dat hij in 2024 toch nog acht keer in de Top 2000 stond?