Meermaals 236
04-02-2026
Wat is jouw reden om altijd maar te bellen?
Ik heb nog wel gezocht, maar kon ‘m niet vinden. De jaarlijkse voor de media interessant voor studenten van de Landstede Mediaredactie opleiding. Die was elk jaar in de laatste week van januari. Geen verbinding? Opgehangen? Zeg het maar. Wat wel terug te vinden is, is het zoveelste onderzoek naar het belgedrag van jongeren. Deze is van december 2025. Jongeren bellen niet graag. Niks nieuws onder de zon, of toch wel?
Laat ik ook maar iets opbiechten. Ik ben ook geen beller. Totaal niet. Mijn mobiel staat standaard op stil. Dat heeft trouwens ook te maken met die popiejopie bedrijven, instellingen en organisaties die je nummer vissen uit de grote KvKom.
Creep
Ik lijd niet aan belangst. Ik vind bellen ook niet (meer) dan creep, maar zie bellen in deze huidige tijd als een onderdeeltje zie van alle communicatiemiddelen. En laten we wel wezen. Zomaar bellen is een pure eenmansactie. Jij wilt bellen als jou het uitkomt. Maar geldt dat ook voor de gebelde? Zelfs als ik bel op afspraak, vraag ik altijd of ik gelegen bel. Kwestie van fatsoen.
Ik heb in mijn netwerk een aantal mensen die geniet van een pensioen na een leven lang hard gewerkt en ik gok heel vaak bellen. Ze bellen omdat ze tijd hebben. Ik niet. Heel vaak komt het gewoon niet uit. De ander moet wat van jou, heeft een echte reden om te bellen, wat overigens soms ook niet waar is.
Week verder
Laatst nam ik de proef op de belsom. Een vriend van mij had in drie dagen drie keer gebeld. Ik drukte hem eenmaal weg, eenmaal nam ik niet op en eenmaal stuurde ik een appje met de vraag om te mailen of in te spreken. Op dag zes appte hij. Zijn vraag was of ik ergens aan gedacht had. Ik antwoordde met ja. Oké, zei hij. En ging na bijna een week over tot de orde van de dag. Dat kan dus ook anders.
Peter Nikken, hoogleraar mediaopvoeding aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. "Via de telefoon moet je echt een gesprek voeren. Je ziet de ander niet direct in de ogen en moet steeds een goed antwoord teruggeven. Dan hebben ze zoiets van: dan maar niet bellen. Zeker nu er zoveel andere mogelijkheden zijn waarbij je meer controle hebt over je communicatie."
Chips
Ik heb twee puberende zonen en net als alle - Het is hier geen hotel - ouders loop ik er af en toe ook tegenaan. Ze zijn vergroeid met hun mobiel, maar als papa toch echt even moet bellen, hebben ze toevallig geen tijd of kunnen ze met geen enkele mogelijkheid opnemen.
Maar toch zie ik kentering. Ze bellen terug of ze bellen uit zichzelf. Ik was er de eerste keer ook stil van. Nu zijn de gesprekken qua inhoud nog op het niveau van: ‘papa ik sta in de supermarkt, hoeveel chips hebben we nog in de kast?’ (De oudste). Of ‘Ja?’ (De jongste als hij sporadisch zelf terugbelt), maar een kinderhand is gauw gevuld. Want er is connectie, contact en communicatie.
Bellen is best wel oké, maar wel met mitsen, maren en tenzijen. Mijn beltop 5.
- Zomaar gebeld worden komt de beller wel, maar mij vaak helemaal niet uit. Toon empathie.
- Even iets vragen kan ook via de app, mail of op een andere manier. Is bellen dan echt wel nodig?
- Maak een heldere belafspraak, dat scheelt tijd en geeft duidelijkheid.
- Wil je alleen maar iets kwijt? Spreek desnoods een voicemail in of een voicebericht op de app. Gebeld worden door een onbekend nummer zonder actie… Tsja.
- Wil je Mediabureau MEER toch spreken? Klik hier.