Meermaals 250

13-05-2026

Was het maar zo’n feest

Klusoverlast, traag handelende verzekeringsmaatschappijen, fossiele verkeersdeelnemers, belachelijke bekeuringen, klagende docenten (hoe dan?) of mensen in loondienst met meer secundaire voorwaarden dan arbeidsjaren. Ik dacht, ik begin deze feestelijke Meermaals eens vrolijk. Want de vlag kan in top bij Mediabureau MEER. Nummer 250, elke week, geen week geskipt. Hij is er. Maar ik wil het over heel iets anders hebben. Want was het maar zo’n feest.

Iets waaraan ik mij  - net als al het bovenstaande – mateloos aan erger, daar kom ik zo op. Even heb ik nog overwogen om toch weer een tirade af te steken als het gaat om klussers, kluslawaai, klusgruwel en klusergernis, maar dan vond ik uiteindelijk een k-klus.

Gen

Mijn oud-docent sportjournalistiek aan de Fontys Hogeschool Tilburg, stak mij deze week overigens onbedoeld nog een soort van hart onder de riem. Hij uitte zich op social media als volgt: ‘Zit het in onze mannelijke genen dat we bij mooi weer buiten willen schuren, boren, timmeren, zagen, bladblazen en hogedrukspuiten? En waarom mis ik dat gen? Ga een boek lezen of zo, hou in ieder geval op met die herrie.’
Dat lijkt mij duidelijk. Ik ben blij dat ik dat gen niet heb. Ik sta er blijkbaar niet alleen voor.

Nee, ik wil het ergens anders over hebben – al gaan mijn haren ook wel overeind staan als ik lees dat docenten lekker minder gaan werken, omdat ze van het salaris prima kunnen rondkomen. Ja, ze komen we nooit van dat zogenaamde lerarentekort af – namelijk over hoe kom je aan je droombaan. Of beter gezegd hoe kom je er nooit en te nimmer aan.

Verkeersboetes

Deze week was die er weer. Als een soort straffe mededeling dat de verkeersboetes weer omhoog gaan, er eventjes sprake is van gezamenlijke verontwaardiging, omdat de oud-minister gewoon toegaf dat de opbrengsten bedoeld waren om de overheidskas te spekken om zo wellicht de onderwijslonen nog meer te verhogen en we vervolgens gewoon onze weg vervolgen.

Euh, waar was ik? Oh ja, de vacature perschef bij Oranje. Dat bedoelde ik namelijk. Ik kwam ‘m weer eens tegen op LinkedIn. Een gejuich ging door huize Riemens. High fives met mijn ene zoon en het moet er van buiten heel apart uitgezien hebben, toen ik hoog opsprong en tegen de borst van mijn andere zoon botste. Gekkenhuis!

Maar mijn enthousiasme sloeg meteen om in hevige vertwijfeling, tamme berusting en een bedompte gelatenheid. Daar kon zelfs de gedachte dat je daardoor misschien wel mee mag naar het komende WK, niets aan veranderen. Ga maar na.
Ik heb geen zelfsturende kruiwagen, geen prominent familielid in de directie, sollicitatiecommissie of bestuur en je kunt veel van mij zeggen (en dat mag), maar niet dat ik een BN'er ben.
Ik zit niet in de befaamde inner circle. Oftewel in de betaald voetbal wereld van perscoördinatoren, perschefs, mediazakenmannen en -vrouwen. Die wereld draait doorrrrrrr. Zonder mij.
Ik doe wel wat bij de KNVB, kom nog weleens in Zeist, maar ben geen Randstedeling, maar een boertie van buut'n.
Met teammanager / persman (destijds) bij de FC Zwolle Vrouwen en persvoorlichtersfuncties bij politie, GGD (regionaal en landelijk), schop ik natuurlijk geen deuk in een pakje boter.

Vacature

Kortom, ik kan wel solliciteren, maar ik acht de kans dat ik op gesprek mag komen net zo groot als dat Fred Rutten alsnog als bondscoach van Curaçao meegaat naar het WK (ook daar is trouwens een perschef vacature).

Ik heb in het verleden best vaak gesolliciteerd bij de KNVB, gesprekken gehad, maar op zulke strategische functies kom je er gewoonweg niet aan te pas. Alles wat ik hierboven beschrijf is essentieel om in aanmerking te komen. Ik kom er niet met het gegeven dat ik het 06 nummer van Michael van Praag – zaterdag in Zwolle te bewonderen overigens – in mijn mobiel heb, dat ik als staflid bij de KNVB in de rij heb gestaan voor het volkslied (goed kijken op de foto op Linkedin) en dat als ik PEC Zwolle speler Younes Namli zie, hij mij eerder de hand schudt dan andersom.

En wie zegt dat iedereen exact dezelfde kansen krijgt, die is een ware kanshebber op het winnen van de Pinokkio Award 2026.

Resume, ik heb nog even mijn eerdere sollicitaties doorgelezen en kan met copy paste en AI (nee hoor!) zo een sollicitatiebrief tikken, maar ik doe het niet. Niet MEER.