Meermaals 268

16-09-2026

Geef me werk wat bij me past en ik hoef nooit meer te werken

Ik heb iets met het cijfer 3. Ik heb een zus en een broer. Mijn twee boys en ik, maar ook het gebruik van de stijlfiguur de tricolon oftewel, ik kwam, zag en overwon. K3, de drie musketiers en tenoren en Stock, Aitken en Waterman. En zo kan ik nog wel even door, doorrr en doorgaan. Ditmaal heb ik drie beroepen gevonden in de categorie horen, zien, zwijgen.

Met veel plezier en evenredig veel verbazing plaats ik ze weer in mijn vacaturekaartenbak. Daarin nogal bijzondere vacatures en wonderlijke beroepen. Bij Windesheim zag ik een oproep om te solliciteren naar de functie van valorisatieverkenner. Ik had er nog nooit van gehoord en kan mij ook niet voorstellen dat je als kind al dagdroomt over en fantaseert om valorisatieverkenner te worden, maar goed dat ze er zijn. Of beter gezegd worden, want er is geen specifieke opleiding tot valorisatieverkenner. Gevalletje learning by doing.

Overleden

Functie twee, waar ik even goed voor moest gaan zitten, was buiten beweegcoach. Ik herhaal buiten beweegcoach. Mocht je denken dat het een hell of a job is om info te vinden over een buiten beweegcoach, nou niet dus. AI en het internet staan er vol mee. De communicatie van – zo werd mij al snel duidelijk de oppergoeroe onder de buiten beweegcoaches – is nogal direct. In de trant van ‘binnen zonder kloppen.’ Ik citeer: ‘Jaren geleden begon ik met een vriendin aan het Pieterpad. In Pieterburen. We zijn tot Ommen gekomen. Toen overleed ze.’

En dan kom ik nu bij functie nummer drie. Het puntje bij het paaltje, het crème de la crème en ook een job waar ooit het zaadje voor is geplant: de erectiecoach. Ja lieve MEERMAALS lezers, die (be)staat ook. In dit concrete geval: seks met Sas.

Broek

Allerlei beelden schieten door mijn lijf. ‘Ach, onze Sas was altijd al een beetje anders’. ‘Hé Sas, niet hoe gaan maar staan de zaken?’ Of ‘klanttevredenheid maak ik mijn hard voor.’ En ga zo maar door. Een hoog daar zakt mijn broek van af gehalte. Lees het maar en trek zelf maar de conclusie. Deze zinsnede – zie het begin van deze MEERMAALS – vond ik dan wel weer treffend: Sas heeft het over dat veel mensen vastzitten aan een driegangenmenu: voorspel, standje, orgasme en… klaar.’

Mijn conclusie is dat we in Nederland veel te veel coaches hebben. Daar zijn we het toch wel over eens? Volgens het Van Dale Rijmwoordenboek eindigen er maar liefst 44 woorden die eindigen op -coach. Natuurlijk de gangbare kunnen we allemaal zo oplepelen, zoals bondscoach, [sport]coach en gezinscoach, maar om eerlijk te zijn heb ik in mijn online kaartenbank geen spijbelcoach, beloftecoach of conflictcoach zitten.

Wattenschijfjesvervoerder

Ik voeg ze met liefde voor het vak bij aan mijn lijstje. Ik had dus al anderhalvemetercoach relatiefilosoof, stembevrijder, organisatietovenaar, interactieredacteur, stressreductietrainer en wat te denken van wattenschijfjesvervoerder, woordenfluisteraar, applausprofessor, uitlegvideoredacteur, snelnieuwsredacteur, troubleshooter wijkverkeersvragen en laadpalen, krimpfoliemonteur, recordmanager en hoofdtoetser prestatiegericht onderhoud.
De meest briljante? Nog steeds. Strandingsexpert over zeehond Netty die verstrikt was geraakt in visnette, aldus Emmy Venema, inderdaad strandingsexpert.

Het zijn stuk voor stuk functies, die eigenlijk letterlijk te gek zijn voor woorden. Handen aan het bed, mensen die de handen laten wapperen in de bouw en techniek en handen aan het stuur om alles goed en veilig van a naar b te krijgen. Dat hebben we nodig. Tenminste als ik het UWV mag geloven, die jaarlijks met een opsomming komt van kansrijke en kansarme beroepen. Opvallend is toch wel dat politieagenten, docenten vo maatschappelijke vakken en docenten hbo/wo economie en recht inmiddels geschaard worden onder de noemer kansarm. Bij docenten kan het te maken hebben met de vorstelijke beloning, de moraal om niet meer vijf dagen te werken en de afnemende werkdruk, maar politieagenten….. Daar hebben we er toch nog nooit te veel van?

Vingers

Terug naar de erectiecoach, valorisatieverkenner en buiten beweegcoach. Ik probeer het beeldend te maken. Er is toch geen decaan op deze hele wereld die naar het archief rent om de folders met ‘hoe word ik erectiecoach, valorisatieverkenner of buiten beweegcoach’, maar te blijven aanvullen of dat er tig vingers omhoog gaan als de juf in groep 3 uitvraagt van ‘wie wil er erectiecoach, valorisatieverkenner of buiten beweegcoach worden’?

Ik ben bang dat er niets meer aan te doen is. Daarom sluit ik maar af met een wijs woord van de Chinese filosoof Confucius: ‘Geef me werk wat bij me past en ik hoef nooit meer te werken.’