Meermaals 272

14-10-2026

Zullen we gewoon weer even normaal doen?

Er valt mij de laatste tijd iets op. Nou en eigenlijk ook weer niet, want dat er tekstschrijvers zijn afgehaakt daardoor, is van alle tijden. En dat onder het mom ‘als je het toch zo goed weet en kunt, dan doe je het toch lekker zelf.’ Waar ik het over heb? Laat ik het zo zeggen, ik dacht dat het niet gekker kon, maar…

Het onderwerp is teksten laten checken door de klant. Zakelijke teksten wel te verstaan, waarvoor betaald moet worden. Artikelen voor allerhande magazines. Wat is er aan de hand. Er gaan niet alleen steeds meer mensen zich ermee bemoeien, maar ook steeds meer de verkeerde mensen.

Eerst maar even de spelregels. Als weldenkende mensen onder elkaar. Ik verwoord het altijd zo, nadat ik het na afloop van een interview ook altijd mondeling toelicht. ‘Mochten er feitelijke onjuistheden instaan (namen, aantallen of begrippen), verbeter ze dan gerust en dan pas ik het uiteraard aan. Gebruik dan wel even een andere kleur of plaats een opmerking aan de zijkant van het artikel. Tekstsuggesties zijn altijd welkom. Mochten ze de tekst verbeteren, dan voer ik ze door.’

Sneeuw

Dat laatste is arbitrair, maar wel noodzakelijk. Ook als het om betaalde content gaat. Ik denk dat vele vakbroeders en -zusters weleens een tekst retour hebben gekregen, waar de geïnterviewde blijkbaar tijd over had en redacteurtje ging spelen. De structuur van de tekst (geschuif met alinea’s), de logische opbouw, woordkeuzes, taalbruggetjes en een pakkend slot en einde waren als sneeuw voor de zon verdwenen. Hele zinnen als koppen, dezelfde woorden in boven- en onderkop of helemaal geen kop. Ik kreeg het retour hoor. Wie niet, zou ik haast zeggen?
En daarmee kom ik bij mijn eerste punt. Ik heb nog nooit meegemaakt dat een geïnterviewde tekstsuggesties deed, die significant een betere tekst opleverden en die ik dus één-op-één kon overnemen.

Roder dan rood

Het tweede punt is de meelezer. Kent u hem of haar? Laatst had ik een interview bij een restaurant. Een gezellig, informeel en inhoudelijk gesprek op een geweldige locatie.  Op tijd uitgewerkt, ik kreeg een tekst terug die roder was dan rood. Niet dat het feitelijke onjuistheden waren, maar die tekst had een hoog de alles-is-anders-show gehalte. Ik herkende niets meer terug van het verhaal, er waren zinnen gebruikt, die niet uitgesproken waren – voor de volledigheid ik neem alles op – en het was een grote brij met brouwsels waar de vuilnisbakkiehonden geen brood van lustten.
Ik keek vervolgens eens goed naar wie die tekstsuggesties had gedaan. Het was niet de geïnterviewde zelf, maar een voor mij onbekend persoon. Een online zoektocht en navraag gaven opheldering: de tekstcorrector was een financieel adviseur. Ik dacht er even aan om te vragen of ik de financiële administratie van het bedrijf mocht doorlichten en zonder toestemming wat betalingen mocht doen of een beetje mocht schuiven met bepaalde posten op de balans.

Meisje

Je hebt ook nog een ander type meelezer. Ik noem haar de-te-bont-maakster., de bureau-bet-weetster. Haar? Nou, laat ik het zo zeggen. Het is 11 van de 10 keer een meisje, dame, een vrouw van de communicatie-afdeling, die – voor de duidelijkheid – niet bij het gesprek is geweest, geen tekstschrijver is en dus zeer waarschijnlijk nooit iemand geïnterviewd heeft.
Haar collega’s (of collega) die wel geïnterviewd worden, zijn inhoudelijk onderlegd, hebben soms helemaal geen zin in een interview, bereiden zich niet altijd voor en vertrouwen volledig op hun expertise. Ik bereid mij altijd wel goed voor wat het gesprek ten goede komt. Maar wat ik laatst meemaakte….

Na het interview over een bouwproject – ik sluit altijd af met of iets nog niet ter sprake is gekomen, iets wat op hun voorbereidingslijstje stond, of dat ik iets niet gevraagd heb, terwijl zij dat wel verwacht hadden – ging ik aan de slag. Ik leverde het keurig op tijd in en wachtte af.
Alleen er kwam niks, ook niet ver na de deadline totdat mijn opdrachtgever belde. De vrouwelijke communicatieadviseur had achter ieders rug om (opdrachtgever en mij) een andere voor haar bekende tekstschrijver geregeld, die het interview opnieuw had gehouden, want ze waren niet tevreden. Het was niet wervend genoeg. Pardon? Dat iemand niet tevreden is, à la, maar op je eigen houtje zoiets doen, dan heb je toch wel een (bouw)plaat voor je kop.

Schoenmaker

De moraal van het verhaal: schoenmaker blijf bij leest. Ik loop ook niet zo de bouwplaats op en ga – ik ben immers ook niet bij de bouwbesprekingen geweest – iets veranderen omdat ik het mooi vind of anders wil. Of ik duik de financiële administratie in en ga eens lekker mijn gang. Dat is oplossing een. De tweede is, als je niet bij een interviewgesprek bent, dan is jouw invloed marginaal. Dan had je er maar bij moeten zitten, wat overigens ook weleens gebeurt.

Tot slot een tip voor alle managers en HR-afdelingen: stel je een communicatievacature op en je wilt een paar pré’s gebruiken, neem deze dan mee: ‘Heb je kennis van hoe de media werken en begrijp je hoe een redacteur of journalist werkt en wat jouw rol daarin is, dat is dat een pré.’
Nou, maak daar maar een must van.