Meermaals 267

09-09-2026

Doe het voor je cluppie, maar zeker ook voor Puck

Het kan ook jou overkomen. Ja, jou ja. Als goedwillende sportbestuurder. Word je ineens geconfronteerd met negatieve berichten en moet je daar plotsklaps wat van vinden en erger nog: een journalist te woord staan. Ja, daag, dat hadden ze er niet bij gezegd toen je ietwat aarzelend instemde met je bestuursfunctie. Crisiscommunicatie? Moeten we daar bij onze club ook wat mee dan?

Ja.

Deze MEERMAALS is een herhaling. Letterlijk een herhaling van zetten. Want sportclubs en communicatie, Het blijft in veel gevallen een mismatch. We doen maar wat, of beter gezegd we doen niks en hollen achter de feiten aan. Dat is misschien nog te doen als je bij een hardloopclub zit, maar dat is toch niet wat je wilt als bestuurder en als vereniging.

Leukemie

Zeer actueel en triest tegelijk, is het voorbeeld van de hockeyende Puck. Lang verhaal kort. De 9-jarige hockeyster uit Ede, heeft leukemie, zou daardoor een minder hockeyniveau hebben en daarom uit haar eigen meisjesteam zou zijn gezet. Mama Puck klom in de pen en dat ging uiteraard viraal. En nu bemoeien al dan niet hockeyende BN’ers zich er ook nog mee. Dit gaat nog wel even duren. En de afloop laat zich wel een beetje raden: iets met stof, excuses en we sluiten helemaal niemand uit en natuurlijk had dit anders gemoeten etc.

Vooropgesteld, een kind van 9 jaar hoort geen speelbal in de media en al helemaal niet ziek te zijn. Dus de menselijke maat is mij niet vreemd, maar beroepshalve vind ik er ook wat van.
Gaan de sportbestuurders hier echt mee aan de slag, leren ze hier van, komt het terug op de bestuursvergadering, wordt er aan externe communicatie-expertise gedacht, rolt er een plan van aanpak uit en wordt er intern gecommuniceerd over de uitkomst, maar ook over het proces en het opstellen van een protocol, want voorkomen is toch altijd beter dan genezen?

Of is het eerste punt op de agenda de onderbezetting van het kantinepersoneel, de hoognodige vervanging van de ballenpomp of dat de O16-3 nog steeds geen trainer heeft?

Drie tips

Steek als bestuurslid je kop niet in de lucht of in de grond. Er is altijd en overal nieuws. Ja ook bij jouw cluppie. Wat geen nieuws is voor de een, is dat dus wel voor de ander. En wat doe je dan? In ieder geval iets. Het liefst vooraf (beetje logisch nadenken), maar ook als het leed al geleden is het zaak om snel te schakelen en te handelen. Ik geef je drie tips.

Je benoemt een aanspreekpunt en zorgt dat iedereen intern dat ook weet. De media gaan nu eenmaal contactjes aanboren, aanspreken en zeker niet de gangbare wegen bewandelen als het nodig is.

Het tweede dat je kan doen is een statement maken. Daarin zeg je wat je wilt zeggen en probeer je antwoorden te geven op vragen die er leven. Ook kun je het eventuele proces beschrijven. Dat draag je uit en dat geldt voor iedereen, waarbij je ervoor kunt kiezen om dat actief te melden of enkel en alleen ernaar te verwijzen. Bijvoorbeeld tekst en uitleg op je site of via je social mediakanalen.

En als derde, dat verwijzen is essentieel. Het voorkomt dat mensen in de vereniging toch gaan reageren op externe vragen. Alleen dat moet je dus wel duidelijk intern communiceren. Hangen media aan de lijn of zoeken ze toch contact? Verwijzen maar en klaar.

Op die manier houd je een crisis – hoe klein die ook mag zijn – niet zozeer buiten de deur, maar wel beheersbaar. Denk naast bovenstaande voorbeeld ook eens aan een casus waarbij een trainer een jeugdspeler zou hebben betast? Of aan een penningmeester die in dit geval ook zijn handen niet kon thuishouden. En zo is er nog wel meer te bedenken, zoals ook jouw vereniging dat kan ‘overkomen.’

Ongewild in de media en wat nu?

Stappenplan

Sorteer er maar op voor, is mijn advies. Zet om te beginnen een stappenplan op papier met bovenstaande punten. Voorkomen is écht beter dan genezen. Toch hulp nodig? Lees het onderdeel media-alarmering van wat ik mediaorganisatie heb genoemd, maar doe iets. Doe het voor je cluppie, maar zeker ook voor Puck.